N O S T A L G I A

عکسهای شیرین نشاط تجسم ِ بصری یک اندیشه درعکاسی و ویدئوآرت می‌باشد؛ در مقام کلمات آنها مینیمال، احساسی، پیچیده اما مختصر می‌باشند. مانند یک نویسنده، واژگان ِ خاص خود را ایجاد می‌کند: حجاب، چادر، بدن، متن، اسلحه گرم و بداهه سازی را در این چهارچوب ادامه می‌دهد.

آماده عکس گرفتن بودم؛ از سمت چپ دریچه دوربینم مردی را دیدم که به صحنه آمد. تپانچه‌اش را بالا آورد. گرفتن تپانچه بروی سر اسرا در حین بازجویی عادی بود، آماده بودم که چنین عکسی بگیرم، تــهـــدید، بــازجــویــی! اما آن اتفاق نیافتاد. آن مرد تپانچه را از جلدش بیرون آورد، تا سر ویت کنگ بالا آورد و به گیجگاهش شلیک کرد ومن در همان زمان عکس گرفتم. من واقعا نمی‌دانستم که او قصد شلیک کردن دارد....

ادامه مطلب

گفت: «بيا دعوا کنيم. »

گفتم: «دعوا کنيم؟ حريف نيستی! »

دستم را گرفت و نشاند کنار مبل تکی کنار پيانو. و همان لحظه ضبط صوت را روشن کرد.

چشم‌اندازی در مه بود. سرم را که بلند کردم نوک انگشتش را به لب‌های غنچه شده‌اش برد تا  ساکت بمانم.

قطعه که تمام شد، ضبط صوت را قطع کرد: «خب! حالا شماييد.» و بی آنکه حتا لبخند بزند روی نيمکت پيانو نشست.

گفتم: «اصلاً دعوای ما سر چی هست؟»